Het menu in een van de restaurantjes bevat een gerecht wat luistert naar de naam deconstructed spring onions. Het is een metafoor geworden voor veel van onze belevingen van dit land, de stad en haar cultuur. Slums en residentiele wijken lijken in elkaar over te vloeien, koeien, tuktuk’s, auto’s en mensen nemen schijnbaar willekeurig hun ruimte in het verkeer, gerechten worden langs de weg bereid maar ook met zestien man geserveerd als nouvelle cuisine. De schoolcampussen zijn gated communities, kinderen in stijve uniformen maar docenten gekleed als oosterse prinsessen, volledig bedekt maar met blote, volslanke buiken. Engels en hindi vloeien over in een taal die vergelijkbaar is met onze roffa 5314 taaltje van marrokboys en feyenoord f-side aanhang. Koele kamers en auto’s snikheette straten en buitenruimtes. Werken in india als docent is respect krijgen van 40 tot 50 kinderen in het gelid maar ook pubers die het raam uitklimmen als de docent even afwezig is. Voor ingevlogen docenten is het wachten op de taxi’s die te laat komen, deuren die worden opgehouden, rituelen die de workshops 30 minuten later laten beginnen, theepauze die gepaard gaan met koekjes, curries, sponsachtige toetjes met gekonfijte vruchtjes en ongeacht de fase waarin je workshop en je maag verkeert doorgang vinden.

mvg PP/JG